ابيات آن چنين است : اقُولُ وَ قَدْ راحُوا بِه يَحْمِلُونَهُ * عَلى كاهِلٍ مِنْ حامِليهِ وَ عاتِقٍ اتَدْرُونَ ماذا تَحْمِلُونَ الَى الثَّرى * ثَبيراً ثَوى مِنْ رَأْسِ عَلْياءَ شاهِقٍ غَداةَ حَثَا الْحاثُونَ فَوْقَ ضَريحِه * تُراباً وَ اوْلى كانَ فَوْقَ الْمَفارِقِ « 1 » به آنان كه رفتند تا امام ( ع ) را روى دوششان حمل كنند گفتم : آيا مىدانيد كه چه شخصيّتى را به گورستان مىبريد ؟ : كوه « ثبير » را ، كه چه بلند و مرتفع است ! اينك مردمانى را مىبينم كه هر يك مشتى خاك روى ضريح مطهرش مىريزند ، در حالى كه شايسته است بر سر خويش بريزند !

--> ( 1 ) - اعيان الشيعه ، ج 1 ، ص 677 .